به همت پژوهشگران دانشگاه صنعتي اصفهان، نانوپودر خالص فورستريت با کاربري در صنايع زيستي و پزشکي با استفاده از فرآيند فعال‌سازي مکانيکي، در سطح آزمايشگاهي توليد شد.
مهندس مهشيد خرازيها، دانشجوي دکتري مهندسي مواد دانشگاه صنعتي اصفهان، با بيان اين مطلب که ”هدف اصلي از توليد نانوپودر خالص فورستريت، در پژوهش انجام شده، استفاده از آن در صنايع الکترونيک و توسعه کاربرد آن، به عنوان يک بيومواد جديد براي مصارف پزشکي“ است، افزود: ”فورستريت، با خواص مکانيکي بسيار عالي در برابر ساير بيوسراميک‌ها همانند هيدروکسي آپاتيت، در سال 2006 ميلادي به عنوان يک بيوماده با ابعاد ميکروني ساخته شد“.
مهندس خرازيها، مهمترين عيب فورستريت در دسترس قبلي را ”عدم قابليت پيوند با استخوان“ دانست و ”ساخت نانوپودر خالص فورستريت به عنوان يک ماده زيستي-پزشکي و يک بيوماده نوين با کاربردهاي پزشکي“ را، يکي ديگر از اهداف اين پژوهش برشمرد.
وي در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، گفت: ”مهمترين مشکلات در ساخت فورستريت، که در همه تحقيقات انجام شده وجود داشته، دستيابي به ساختار کاملاً خالص و دماي بالاي فرآيند تشکيل آن است که مانعي براي حفظ اندازه کريستال‌ها در ابعاد نانومتر است. دماي متداول تشکيل فورستريت 1500-1200 درجه سانتي‌گراد و مدت زمان حدود 2 تا 3 ساعت است. استفاده از فرآيند آلياژسازي مکانيکي، با تأمين بخشي از انرژي حرارتي، موجب کاهش دماي لازم، مي‌شود. همچنين، با ايجاد هموژن‌سازي کامل، فعال‌سازي پودر اوليه و کاهش اندازه کريستال‌ها در حد نانومتر، مي‌توان ناخالصي انستاتيت را به طور کامل حذف کرد“.
شايان ذکر است که حضور انستاتيت در زمينه فورستريت، خواص مکانيکي آن را به خصوص در دماهاي بالا کاهش مي‌دهد. حذف اين ناخالصي، کاربرد فورستريت را در صنايعي همانند نسوز و ليزر، بهبود مي‌بخشد.
مهشيد خرازيها، ”ساختار نانو و خلوص بالاي فورستريت توليدي در مقايسه با توليدات مشابه“ را، نويدبخش توسعه استفاده از آن، در درمان بيماري‌هاي استخوان و ارتوپدي دانست و ”هزينه پايين مواد اوليه، مصرف کم انرژي و کاربردهاي زياد فورستريت در زمينه‌هاي مختلف“ را، انگيزه‌هاي اصلي براي تجاري‌سازي اين دستاورد عنوان نمود.
جزئيات اين پژوهش که به عنوان بخشي از پايان‌نامه کارشناسي ارشد خانم مهندس مهشيد خرازيها با راهنمايي آقاي دکتر محمد حسين فتحي، دانشيار دانشکده مهندسي مواد دانشگاه صنعتي اصفهان، انجام شده است، در مجله Materials Letters (جلد 62، صفحات 4309-4306، سال 2008) منتشر شده است.