استفاده از نقاط کوانتومي به عنوان ابزارهاي جديد تشخيص سرطان در مراحل اوليه، بسيار نويد‌بخش بوده است، اما وجود نگراني‌ها درباره اثرات سمي اين ذرات روي بدن، توسعه باليني آنها را محدود کرده است. محققان دانشگاه بوفالو روش جديدي براي ساخت نقاط کوانتومي توسعه داده‌اند که شايد بتواند اين محدوديت را از بين ببرد. اين کشف آنها درست سر موقع اتفاق افتاده است، زيرا گروهي ديگر از محققان در دانشگاه تگزاس واقع در آرلينگتون (UTA) نشان داده‌اند که نقاط کوانتومي مي‌توانند به عنوان دماسنج‌هاي نانومقياس عمل کرده و درمان‌هاي حرارتي مختلف مبتني بر نانوذرات را که براي درمان سرطان توسعه يافته‌اند، راهنمايي کنند.

دکتر پاراس پراساد از دانشگاه بوفالو روي روش‌هاي مختلف توليد نقاط کوانتومي جديد کار کرده است. آخرين کار وي که در مجله Small منتشر شده است، منجر به توليد نقاط کوانتومي زيست‌سازگاري شده که تا بيش از سه ماه پس از تزريق هيچ اثر سميتي از خود نشان نمي‌دهند. اين نقاط کوانتومي داراي يک هسته از جنس سولفيد کادميوم هستند که با لايه نازکي از کادميوم، سلنيوم و تلوريوم پوشانده شده‌اند. آنها نقاط توليد شده را با يک لايه زبر از يک ماده آبگريز روکش‌دهي کرده و بدين ترتيب از نشت اين فلزات سمي به درون بدن جلوگيري نمودند. اين روکش همچنين داراي گروه‌هاي شيميايي است که مي‌توان عوامل هدفگير يا داروها را به آنها متصل کرد.

دکتر پراساد و همکارانش توانستند پس از تزريق اين ذرات بسيار درخشنده به بدن موش، با استفاده از طيف‌سنجي مادون قرمز نزديک از آنها تصويربرداري کرده و محل تجمع آنها را درون بدن تشخيص دهند. بر خلاف نقاط کوانتومي معمول، احتمال تجمع اين ذرات روکش‌دهي شده در کبد و طحال پايين است. مطالعه بافت‌هاي جداشده از بدن موش 100 روز پس از تزريق نشان داد که هيچ گونه آسيب ناشي از تجمع نقاط کوانتومي در آنها ديده نمي‌شود. اين پژوهشگران همچنين گزارش نموده‌اند موش‌هايي که تزريق روي آنها صورت گرفته بود، در طول دوره مطالعه رفتار عادي از خود نشان مي‌دادند.

در همين حال، دکتر بوسمو هان از UTA در مقاله منتشر شده درAnnals of Biomedical Engineering گزارش کرده‌ که توانسته است از نقاط کوانتومي تلوريد کادميوم/سولفيد روي به عنوان دماسنج‌هاي نانومقياسي که مي‌توانند تغييرات دماي موضعي را به صورت بلادرنگ تشخيص دهند، استفاده کند. هدف از انجام اين کار ايجاد يک ابزار تشخيصي است که تومورشناسان را قادر مي‌سازد رسيدن به دماي مناسب براي کشتن سلول‌ها در فرايند حرارت‌درماني را تشخيص دهند.

ترکيب اين دو کار پژوهشي مي‌تواند براي تشخيص و درمان کاراتر سرطان در آينده نويدبخش باشد.